Kończyny

Kończyna przednia połączona jest z tułowiem za pomocą łopatki, a tylna – za pomocą miednicy. 0 Łopatka jest to płaska kość, która łączy się z klatką piersiową tylko za pomocą mięśni. Im jest ona szersza, dłuższa i lepiej umięśniona, tym kończyna przednia jest lepiej związana z tułowiem. £ Miednica łączy się z tylnym odcinkiem kręgosłupa za pomocą wiązadeł. Składa się ona z 3 par kości, które w miarę starzenia się organizmu zrastają się ze sobą. Do niej przymocowane są mięśnie kończyn tylnych. Im szersza i dłuższa jest miednica, tym szerszy i dłuższy jest zad, czyli dłuższe i grubsze są mięśnie, a więc silniejsze jest zwierzę. U samic miednica powinna być jak najszersza, gdyż sprzyja to prawidłowym porodom. 9 Wolne odcinki kończyn składają się z szeregu kości (patrz rys. na str. 10). Kości śródręcza i śródstopia nazywa się nad pęciną, a poszczególne kości palców noszą nazwy: pęcinowa, koronowa i kopytowa lub raciczna.

Ukośne ustawienie kości: pęcinowej, koronowej i kopytowej (racicznej) łącznie z ukośnym położeniem łopatki w dość znacznym stopniu łagodzi wstrząsy powstające przy chodzeniu, bieganiu i skokach. Im bardziej ukośna i dłuższa jest pęcina, tym lepiej resoruje i chód jest elastyczniejszy, jednak kończyny takie są słabsze. W miarę stroma i krótka pęcina jest pożądana u zwierząt pociągowych. Rozwój kośćca zwierzęcia decyduje o jego sile oraz o budowie zewnętrznej. Lepiej odżywione osobniki, pobierające paszę bogatą w składniki mineralne i witaminy, oraz przebywające na słońcu i świeżym powietrzu są zdrowe, rosną intensywniej i mają silnie rozwinięte kości, na których osadzają się również silnie rozwinięte mięśnie. Ma to szczególne znaczenie u zwierząt gospodarskich o użytkowości rzeźnej i roboczej. Bydło ras mięsnych odznacza się grubymi kośćmi i obfitym umięśnieniem.

Podobne wpisy