Kwas octowy

Kwas octowy wytwarzany przez bakterie nadaje paszy charakterystyczny ostry, silny zapach. Również kwas masłowy, powstający podczas fermentacji masłowej, nadaje paszy nieprzyjemny, ostry zapachowego, potrzebujących do życia tlenu z powietrza. Jednocześnie wytworzenie do-statecznej ilości kwasu mlekowego zahamuje rozwój bakterii kwasu masłowego. Rozwój bakterii kwasu mlekowego jest uwarunkowany również odpowiednią zawartością cukrów w zakiszonej masie, stanowiących dla nich źródło energii. Należy również zwrócić uwagę na czystość zbiorników do kiszenia oraz zakiszanej masy, aby nie wprowadzić niepożądanych bakterii, pleśni i innych grzybów. Zbiorniki do kiszenia pasz. Kiszenie pasz odbywa się w zbiornikach, zwanych silosami, które mają na celu zabezpieczenie masy roślinnej przed dostępem powietrza, wody deszczowej i podskórnej oraz przed odpływem soków roślinnych, a także przed wysychaniem i brudzeniem kiszonki. Pojemność zbiorników musi być dostosowana do ilości zakiszanych pasz, jak również do ilości inwentarza żywego, a tym samym – do wielkości gospodarstwa. 1 m3 kiszonki waży około 7 ą. Średnio przyjmuje się następującą pojemność zbiornika na 1 sztukę: dla bydła – 5 m3, dla trzody chlewnej – 0,7 m3, a dla owiec – 0,4 m3.

Dawniej zalecano silosy glinobite, doły lub rowy ziemne. Jednak zakiszanie w nich pasz powodowało duże straty wskutek zanieczyszczania ziemią, przenikania powietrza oraz ubytku soków roślinnych wraz z cennymi składnikami pokarmowymi. Dlatego obecnie stawia się trwałe silosy, budowane zwykle z betonu lub z cegły. Dość powszechnie stosuje się gotowe elementy, płyty betonowe zwane prefabrykatami, niekiedy zbrojone drutem żelaznym. Silosy betonowe mogą mieć kształt: okrągły, prostokątny lub owalno- -podłużny.

W silosach okrągłych masa zakiszana łatwiej osiada pod własnym ciężarem, lepiej i dokładniej można ją udeptać w każdym miejscu, są też one tańsze, ponieważ pojemność zbiornika jest o wiele lepiej wykorzystana. Wadą tych silosów jest to, że trudniej z nich wybierać kiszonkę. Silosy okrągłe stosuje się w mniejszych gospodarstwach. Najczęściej średnica zbiornika wynosi 2 m, a wysokość od 2 do 3 m, pojemność zatem waha się od 6 do 9,5 m3 co pozwala na uzyskanie 45-65 ą kiszonki. Silosy prostokątne są budowane zazwyczaj w gospodarstwach średnich i większych. W celu ułatwienia wybierania kiszonki stosuje się w ścianach bocznych otwory. Wewnętrzne narożniki zbiornika powinny być zaokrąglone, ułatwia to bowiem dobre ubicie masy kiszonkowej, warunkujące rozwój bakterii mlekowych i udanie się kiszonki. Spośród silosów prostokątnych najczęściej spotyka się typ poznański i typ błoński, zwany warszawskim. Silos typu poznańskiego może być jedno- lub dwukomorowy. Jednokomorowy ma długość 3,18 m, szerokość 2,10 m, wysokość 2,20 m, czyli pojemność 14,7 m3, co pozwala na otrzymanie 100 ą kiszonki. Silos poznański dwukomorowy jest większy z tym, że wysokość jest taka sama, długość 3,60 m, szerokość 2,30 m. Pojemność jego wynosi 18,2 m3, co umożliwia za kiszenie 127 ą masy kiszonkowej. W silosie typu warszawskiego można otrzymać 140 ą kiszonki, ponieważ pojemność wynosi 20,2 m3 (długość 5,20 m, szerokość 2,60 m, a wysokość 1,50 m). Silosy betonowe okrągłe i prostokątne wykonuje się najczęściej przy użyciu uniwersalnych form z blachy lub z desek odpadkowych.

Podobne wpisy