Technika zakiszania

Ze ścian i dna zbiornika należy starannie usunąć pozostałości starej kiszonki oraz wszelkie inne zanieczyszczenia, następnie odkazić świeżo gaszonym wapnem. Co 2-3 lata wnętrze zbiornika powinno być pokryte lakierem bitumicznym, aby zabezpieczyć przed szkodliwym działaniem kwasów. Rozdrobnioną zielonkę należy starannie ubić, aby usunąć powietrze. Ciągnik gąsienicowy doskonale nadaje się do ubijania zielonki w dużych silosach przejazdowych. Należy jednak uważać, aby nie zanieczyszczać kiszonki ziemią. Szczególnie dokładnie należy ugnieść masę kiszonkową przy ścianach zbiornika i w narożnikach.

Bardzo często stosuje się nadstawki, które pozwalają na załadowanie większej ilości masy roślinnej. Gdy kiszonka osiądzie, pozostaje wypełniony zbiornik, a nadstawki zdejmuje się. Przy sporządzaniu kiszonek z pasz ubogich w białko, a bogatych w węglowo-dany, jak np. kukurydza, można do kiszonek przeznaczonych dla przeżuwaczy dodawać mocznika pastewnego łącznie z siarczanem amonu, związki te bowiem są wykorzystywane przez drobnoustroje żyjące w żwaczu. Obliczono, że na 1 t zielonej masy daje się 4 kg mocznika i 2 kg siarczanu amonu. Rozpuszcza się je w 16 I wody, a następnie roztworem tym spryskuje się równomiernie poszczególne warstwy zielonki w czasie ładowania do zbiornika. Kiszonki takiej nie należy przetrzymywać dłużej niż 6 miesięcy. Przy zakiszaniu roślin trudno kiszących się, jak np. motylkowe, stosuje Się niekiedy preparaty chemiczne, zwiększające kwasowość zakiszanej masy w celu zahamowania rozwoju bakterii gnilnych. Preparaty chemiczne składają się najczęściej z kwasów organicznych, jak np. kwas mrówkowy. Jednym z takich preparatów jest sól Kofa. W Polsce coraz częściej używany jest preparat zwany Konpasil. Stosuje się go w ilości około 250 g na 1 ą kiszonki. Pasza z dodatkiem Konpasilu jest bardzo chętnie zjadana przez bydło. Ostatnio stosowany jest jeszcze lepszy środek – benzoesan sodowy. Ubitą masę kiszonkową przykrywa się papierem silosowym lub warstwą plew względnie słomy, aby zapobiec zanieczyszczeniu oraz utrudnić dostęp powietrza. Następnie układa się warstwę gliny lub zwięzłej ziemi, grubości około 10 cm, i starannie ubija. Szczeliny powstające przy osiadaniu masy kiszonkowej należy natychmiast zalepiać.

Również w dołach ziemnych i pryzmach należy koniecznie stosować papier silosowy, okładając nim dno i boki dołów, oraz przykrywać masę roślinną od góry. Zbiorniki betonowe mają zazwyczaj pokrywy z betonu lub z metalu. Pokrywa taka ma na obwodzie specjalne uwypuklenie, które wchodzi w rowek znajdujący się na górnej krawędzi ścian zbiornika. Do rowka wlewa się zużytego oleju mineralnego i w ten sposób po nałożeniu pokrywy zabezpiecza się masę kiszonkową przed dostępem powietrza. Po upływie 3-6 tygodni kiszonka jest gotowa do skarmiania. Masa kiszonkowa w ciągu kilku dni osiada i zbiornik byłby niepełny (A), dlatego należy używać nadstawki (B), która umożliwia pełne wykorzystanie pojemności zbiornika

Podobne wpisy