Zbiorniki wgłębione glinobite

Zbiorniki wgłębione glinobite stosuje się w gospodarstwach, które nie mają silosów betonowych, a do kiszenia przeznaczają niewielką ilość paszy. W tym cely z gliny wymieszanej z sieczką lub z targaną słomą robi się ściany i dno, grubości około 0,5 m. Następnie przez kilka tygodni muszą one powoli wysychać, najlepiej pod specjalnie zbudowanym daszkiem, chroniącym przed słońcem i deszczem. Wszelkie pęknięcia powstające podczas wysychania należy natychmiast zalepiać gliną, aby zbiornik był szczelny. Zbiorniki glinobite spełniają swoje zadanie w gruncie zwięzłym lub średnio zwięzłym, o niskim poziomie wody gruntowej. ‚

Podobnie jak zbiorniki glinobite, doły ziemne nadają się do zakiszania pasz na terenach o gruntach zwięzłych i o niskim poziomie wody gruntowej. Mają one zazwyczaj kształt rowów o skośnych ścianach. Dno rowu oraz boki wzmacnia się cegłą lub kamieniem na zaprawie z gliny. Na dno daje się warstwę sieczki lub plew, grubości 24-25 cm. Rów taki może być użytkowany przez kilka lat. Przygotowanie paszy do kiszenia. Proces kiszenia paszy przebiega tym lepiej i łatwiej, im więcej zawiera ona węglowodanów, a szczególnie cukrów, które ułatwiają powstawanie kwasu mlekowego. Z tego powodu rośliny motylkowe, zawierające stosunkowo dużo białka, stanowiącego dobre podłoże dla bakterii gnilnych, a nieduże ilości cukrów, niezbędnych do rozwoju bakterii kwasu mlekowego, zaliczane są do pasz trudno zakiszających się. Dlatego do zakiszanych pasz bogatych w białko należy dodawać pasze o dużej zawartości węglowodanów, jak np. parowane ziemniaki. Rośliny przeznaczone do kiszenia można podzielić na 3 grupy: łatwo zakiszające się: ziemniaki parowane i surowe, wysłodki buraczane, kukurydza, koński ząb, zboża w okresie kłoszenia się, słonecznik, liście buraków cukrowych i pastewnych średnio zakiszające się: kapusta pastewna, mieszanki zbóż z wyką i peluszką oraz trawy wskazany jest niewielki dodatek do nich roślin łatwo kiszących się trudno zakiszające się: lucerna, koniczyna, łubin, seradela, nostrzyk i soja, wymagające dość dużego dodatku roślin łatwo kiszących się, w ilości do 40% całej masy kiszonkowej.

Rośliny, z których ma być zrobiona kiszonka, należy zbierać w okresie, gdy zawierają najwięcej składników pokarmowych, a więc np. słonecznik i rośliny motylkowe w okresie zakwitania, kukurydzę i rośliny strączkowe wówczas, gdy ziarna są już sformowane, ale jeszcze miękkie.

Podobne wpisy