Związki azotowe niebiałkowe

Związki azotowe niebiałkowe wchodzą w skład pasz roślinnych (np. w zielonkach) lub mogą być syntetycznymi związkami amonowymi, jak np. mocznik pastewny, którego produkcja jest kilkanaście razy tańsza niż białka zawartego w paszach. Dlatego też dodatek mocznika do dawki pokarmowej znacznie obniża koszty żywienia. Stosuje się go w żywieniu przeżuwaczy, pokrywając nim do 30% zapotrzebowania na białko, jednak dzienna dawka na dorosłą sztukę nie może przekroczyć 200 g. Najlepsze wyniki żywienia mocznikiem otrzymuje się, gdy na sztukę dziennie przypada: dla krów 100-150 g, dla jałowizny 50-80 g, a dla owiec 8-10 g. Pozostałe zwierzęta gospodarskie mocznika nie wykorzystują. Przy skarmianiu mocznika należy zachować daleko posuniętą ostrożność. Powinien on być równomiernie wymieszany z innymi paszami treściwymi lub też można opryskiwać jego roztworem pasze objętościowe, np. sieczkę. Przy nieprawidłowym skarmianiu powstają zatrucia, kończące się po 1-2 godzinach śmiercią. Mocznik musi być przechowywany w suchym pomieszczeniu, ponieważ wchłania duże ilości wody. Mocznika pastewnego nie wolno mylić z mocznikiem nawozowym, który jest bardzo silną trucizną dla zwierząt.

Podobne wpisy